Bugünlerde nedense eskisi gibi birşeyler yazamıyorum.Sanki kelimeler bir yerde birikiyor ve asla ordan çıkmak istemiyorlar gibi geliyor.Bu gece hayatımda birşeylerin eksik olduğunu farkettim.Sınavlara giriyorum,okula gidiyorum,eğleniyorum filan herşey iyi hoşta ne için yapılıyor bunlar.Bu yolun sonunda nereye gideceğim çok merak ediyorum.Yazı yazamıyorum,içimden hiçbirşey yapmak gelmiyor veya yaptığım şeylerden zevk alamıyorum eskisi gibi.Bunda hayatımdan birer birer eksilen sevdiklerim,dostlarım,akrabalarımın etkileri ne yazık ki baya fazla.Onların açtıkları boşluğu doldurabilecek birisini bulamayınca o yara hep açık kalıyor ve her gün o yaradaki mikrop biraz daha yayılmaya başlıyor vücudumda.Aklımda ki cevabını bilmediğim sorular beni biraz daha kendimden uzaklaştırıyor.Bu soruların en başında “Neden” sorusu gelmekte.”Neden” tek örnek aldığım insanı Allah yanına aldı ? “Neden” bu insan bu hayattan ayrılmak için bu kadar aceleci davrandı.Hayatta ki en kötü şeyin bir olayın neden olduğunu bilmemekmiş.Son 2 senem bunu yaşayarak öğrenmeme neden oldu.O adam gibi adam babam gittikten sonra tüm akrabaların tek tek sırtlarını çevirmeye başladılar bana yada bize diyeyim.Ve uğruna herşeyi yaptığım,bütün geleceğimi,hayatımı riske attığım dostum,kardeşim,canım dediğim insanların tek tek hayatımdan kayıp gitmeleri çok yaraladı beni.Hayatımdan bu şekilde çekip gidenler giderken ışığımı da alıp gittiler.Onların yüzünden birşeyler yazamıyorum.Onların açtıkları boşlukları doldurmaya çalışıyorum kendime yeniden gelebilmek için belki onların üzdüklerinden daha fazla üzecek kişiler girecekler hayatıma ama olsun denemeye değer.Ne de olsa artık alıştım ben kalp kırıklıklarına,ihanetlere,çekip gitmelere…Etkilemiyor artık beni bu tarz küçük çaplı olaylar.Neyse lafımı kısa keseyim ışığımı kaybettim ve o boşlukları yeni isimlerle doldurmaya başlıyorum bugünlerde bana şans dileyin…(Vay bee yazamıyorum diyordum ama yazmışım baya laa  )