Soğuk bir kış gecesindeyim yine ve her zamanki gibi yalnızım. Bugün nedense eski sevgililerim ve sevdiklerim geldiler aklıma. Hani hepimizin hayatında yer eden o insanlar varya onlar işte, hani ben ölürümde senden ayrılmam diyenler hani hiçbir neden yokken hayatımıza girip onu dağıtan ve hiçbir şey olmamış gibi çekip gidenler varya onlar geldiler işte aklıma. Tek tek hayalleri canlandı gözümün önünde. Kimisi bir sabah ayazında bir telefon mesajıyla terk etmişti beni, kiminizin de bir okul önünde gözyaşlarıyla baş başa bırakarak hayatından çıkmıştım. Bazısı bana bir sevgili gibi değil de bir dost gibi oldu. Her şeyimi bildi, her anımız beraber geçti çok büyük saygı duydum, hayranlık duydum ama aşık olamadım. İçlerinden birisi beni çok sevmişti belki de hayatımda bir tek o beni sevmişti, o yüzden saftı sevgisi ve hiç karşılık beklemedi benden. En çok onu yaraladım, en çok ona üzüldüm çünkü ilk defa birisi beni böyle seviyordu ve yaşaması için tek çare olarak beni görüyordu. Onu da sevemedim niye biliyor musun? Bu kadar güzel insanın arasına karışan ve bu hayale bile layık olmayan senin yüzünden. Hani hep arkadaşın olarak gördüğün, her fırsatta kullanmayı düşündüğün, sürekli bir oyuncak gibi oynadığın ben varya bu hayaller içinde en çok senden nefret ettim. Hayalin bile yüzüme bakamıyor. Merak ettim de olurda bir yerde karşılaşırsak ne yapacaksın acaba?
Not: Bu yazı hiç kimseyedir…
